EMDR bij chronische pijn na een operatie

Hier zoals ik de EMDR sessie ervaren heb:

Eerst doe je je ogen dicht en kom je lekker tot jezelf. Ik kreeg de tijd om te ontspannen. Het begint in het hoofd, nek, armen, rug, buik, heupen, bovenbenen, tot je tenen. Je lichaam ontspant uiteindelijk in zijn geheel. Er komt zo veel rust naar binnen.

Dan wordt er gevraagd om naar die plek te gaan waar je last van hebt. Daar ga je naar toe. Die wordt heel lang (schouder tot elleboog), pijn wordt heftig; bij mij leek het alsof het zwart was.

Dan word er gevraagd: Wat is jouw kleur? In mijn geval was dit kogelblauw.

De uitnodiging was deze er overheen te zetten. Dat ging niet. Het was erg pijnlijk vooral het laatste stukje. Probeer het er dan naast te zetten was het verzoek. Dat ging goed.

Laat de kleur door je hele lichaam gaan. Dat voel je vanuit je hoofd door de nek naar de armen en zo verder tot de tenen. De kleur gaat ook nu over de pijnlijk plek heen. Je wordt nog meer in jezelf getrokken. De rust voel je dan nog meer in je komen.

Dat was lastig: het ging van links naar recht naar het hart toe. Wat erg vreemd voelde was dat in mijn rechterarm een grote dode plek erg voelbaar was. Ik voelde waar de poortwachter heeft gezeten heeft (lymfeklier). Ik kreeg er een zwarte rand er om heen (oksel). Voor mijn borst ging die heel vreemd, voelde net dood. Dat is niet zomaar iets, de implantaat voel je des te meer. De kleur komt bij elkaar (van de rechter arm en de rest van het lichaam). Dit voelde heel fijn, veilig lijkt het wel. De pijn neemt af. De warmte hou je voor de ontspanning.

Later op de oksel teruggekomen. Naar die plek gegaan. De zwarte rand was nog vervelend versterkt. Door de kleur er over heen te zetten ging het vervelende gevoel weg. Na een poosje kreeg ik weer het gevoel wat ik normaal ook heb.

2020-04-20T11:34:07+00:00 20 april, 2020|Privéomgeving|