Jim Bronkhorst (50 jaar) Drie jaar rijangst
Drie jaar na zijn ongeluk op de snelweg durfde Jim nauwelijks meer te rijden. Op vakantie reed zijn echtgenote en zat hij met een blinddoek op achterin de auto. Vele instanties en therapieën later heeft hij met samen met Reinier en EMDR therapie zijn angst onder controle. Hij rijdt zelf weer.
Het ongeluk gebeurde in 2003. Ik stond op de afslag A12, Ede-Oost te wachten tot ik door kon rijden. Het was ochtend en ik zat midden in de spits. Er kwam een bestelauto met een enorme vaart aanrijden. Volgens mij had hij niet door dat hij richting een afslag reed en dat er auto’s stil stonden. De bestuurder had zijn hoof naar beneden en ik zag hem recht op me af komen. Ik kon niet naar links of rechts uitwijken dus ik zette me schrap. De auto raakt me volop en ik gleed achteruit de A12 op. Het was heel erg druk en het is een wonder dat ik niet geraakt ben. Ik heb mijn auto stil kunnen zetten en ben uitgestapt. Voor mijn gevoel was er niets met me aan de hand. Ik heb met de mensen in de andere auto’s gepraat en wat mensen geholpen. Het was een kettingbotsing geworden. Een ambulancebroeder vroeg: ‘van wie is die Peugeot?’
‘Van mij’, zei ik. Hij zei: ‘wilt u dan nu alstublieft even gaan liggen?’
Mijn auto zat volledig in de prak. Dezelfde dag heb ik nog gereden. Ik moest eerst naar het ziekenhuis voor controle. Daarna heb ik ene auto opgehaald bij het schadebedrijf. Dat gevoel dat ik had toen ik terug gleed naar de A12, dat is het ergste. Ik kon niets doen, ik zat machteloos achter het stuur.
Ik merkte gaandeweg wel dat ik last had van het ongeluk. Ik had behoorlijk veel lichamelijke klachten: rug, nek en schouders, heel veel hoofdpijn en ik had moeite om me te concentreren. Op zich ging het allemaal wel. Tot het moment dat we in 2006 op wintersport waren en ik bovenaan de piste stond. Ik durfde niet naar beneden. Op de terugweg zaten mijn vrouw en ik bij mijn zus en haar man in de auto op de Duitse snelweg. Ik reed.
Mijn zwager zei: ‘he, wat ben je aan het doen?’
Ik zei: ‘gewoon, autorijden.’
‘Alsjeblieft Jim, ga naar de kant, je rijdt 70 man’.
Ik dacht dat ik flink gas gaf en gewoon vlot aan het rijden was. Vanaf dat moment is het bergafwaarts gegaan.
Inmiddels werkte ik niet meer op de vestiging waar ik al heel lang werkte als webmaster. In het kader van mijn reïntegratie mocht ik toen op een andere vestiging in Apeldoorn gaan werken. Dat ging op zich prima want ik kon er via binnenwegen komen. Snelwegen vermeed ik toen al een tijd. Op een dag vond ik dat ik wel een keer via de snelweg naar huis kon rijden. Het was enorm druk. Ineens voelde ik een grote druk op mijn borst en kreeg ik ademnood. Mijn linkerhand begon te tintelen en ik dacht dat ik een hartaanval kreeg. Ik heb het daarna nog twee keer geprobeerd maar ook toen kreeg ik dezelfde klachten.
Ik heb allerlei behandelingen gehad, zelfs in Zwolle, Groningen en Amsterdam. Ik ben bij GG-Net geweest, bij de Gelderse Roos en heb allerlei therapieën ondergaan. GG-Net was een deceptie. Ik had daar mijn eerste afspraak en mijn navigatie stuurde me de verkeerde kant op. Ik was tien minuten te laat maar had wel gebeld om te zeggen dat ik verlaat was. Toen ik daar zat te wachten, kwam de psycholoog naar me toe en die zegt: ‘ik kan wel zien dat u niet in orde bent met die dikke map op uw schoot. Dat oogt niet goed’.
Ik heb me nog nooit zo klein gevoeld.
De politie had me geadviseerd om een letselschade advocaat in te schakelen. Dat heb ik gedaan op basis van no cure no pay. Ik heb vier verschillende advocaten gehad dus dat verliep niet echt soepel. Totdat ik vorig jaar een advocaat kreeg die actie heeft ondernomen. Hij heeft een bureau benaderd dat gespecialiseerd is in verkeersangst en verkeerscounselling. Zij hebben me doorverwezen naar Reinier. Ik ben in september 2010 met de behandeling begonnen. Het eerste contact verliep goed. Hij zit bij de Scouting, dat merk je aan zijn benadering. Hij komt ook uit de IT en een kantooromgeving en ik voelde verwantschap met hem. Het leek alsof hij begreep wat er allemaal in mij omging. Ik was blij dat er eindelijk wat zou gaan gebeuren ook al stond ik er in eerste instantie ook wel wat sceptisch tegenover. Ik had al zo veel behandelingen gehad die niet hielpen.
Tijdens de EMDR behandeling moest ik in gedachten steeds terug naar de situatie van het ongeluk en naar andere verkeerssituaties waarbij ik stress voelde. Elke keer moet je punten geven voor het nare gevoel. In het begin was dat een tien, maar na zoveel keer merkte ik dat de angsten minder werden. Zo had ik ook een beeld voor me van onze vakanties. Ik zat achterin met een blinddoek op omdat ik niets van de weg wilde zien. Mijn vrouw reed en als ik naast haar zat, bemoeide ik me overal mee. Ze moest van mij aan op de rechterbaan blijven en tussen de vrachtwagens in rijden. Dat is natuurlijk niet te doen. Maar ook dat beeld riep na een uur met EMDR geen angst meer op. Je krijgt een koptelefoon op en je hoort tik, tik, tik; telkens net iets anders in sterkte en patroon. Ik weet niet precies wat EMDR met me gedaan heeft. Het maakt ook niet uit, het heeft geholpen. Nu ik zo met je aan het praten ben, krijg ik wel veel flashbacks maar de lichamelijke reacties blijven weg. Het is frappant. Ik heb zoveel therapieën gehad en grote instanties gezien. En dan kan één man die dichtbij je in de buurt zit, je wel helpen.
|
